وابستگی به آدم غیرقابل دسترس

دل بستن به محال؛ چرا عاشق غیرممکن‌ها می‌شویم؟:

در روان‌شناسی، عشق به فرد دست‌نیافتنی دقیقاً همان مدار پاداش مغز را فعال می‌کند که در قمار فعال می‌شود: چون پاسخ طرف مقابل نامنظم و غیرقابل پیش‌بینی است، ترشح دوپامین تشدید می‌شود. اثر زیگارنیک هم می‌گوید ذهن انسان کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد؛ پس هرچه رابطه «محال‌تر» باشد، ذهن بیشتر آن را مرور می‌کند. به همین دلیل است که رها کردن یک عشق بی‌پاسخ، شبیه ترک اعتیاد است، نه صرفاً یک تصمیم احساسی.

راهکار:

شاید این «خداییِ دل بستن به محال»، در واقع فرار از پذیرش پایان است؛ وقتی محال بودن را بپذیری، تازه دستت برای انتخاب‌های ممکن باز می‌شود.