بیمار تیمارستان و قول بازگشت عشق؛ طنز تلخ روانشناختی:
در روانشناسی، «تقویت متناوب» توضیح میدهد چرا منتظر بازگشت کسی میمانیم: هر بار امید پاسخ میگیرد، مغز دوپامین ترشح میکند و ما معتاد این چرخه میشویم، درست مثل کبوتری که دکمه را میکوبد بیآنکه بداند کی دانه میریزد. در تیمارستان، مرز بین عشق و جنون محو میشود. چند نفر از ما در تیمارستان ذهنی خود زندانی یک بازگشتیم؟
راهکار:
شاید دیوانهترین کار این است که آرامش خود را به بازگشت کسی گره بزنی، در حالی که تیمارستان واقعی همان زندان ذهنیای است که با امیدِ تغییر دیگری ساختهای. رهایی از این چرخه، خود یک سلامت روان است.