بازتعریف هویت پس از جدایی: من بدون تو کیستم؟:
این جمله به یک حقیقت عمیق عصب‌شناختی اشاره دارد: مغز ما در روابط نزدیک، هویت طرف مقابل را در شبکه‌های عصبی «خود» ذخیره می‌کند. تحقیقات fMRI نشان داده که هنگام فکر کردن به شریک عاطفی، همان نواحی از مغز فعال می‌شود که هنگام فکر کردن به خودمان فعال می‌شود. بنابراین جدایی واقعاً نوعی «جراحی مغز» است: باید مدارهای عصبی را که «من» و «او» را یکی کرده بودند، بازتعریف کنید. این فرآیند می‌تواند ۳ تا ۶ ماه طول بکشد. آیا تا به حال حس کرده‌اید که پس از جدایی، بخشی از خاطرات و عادت‌هایتان «بی‌صاحب» شده است؟
راهکار:
این متن به یک پدیده روان‌شناختی به نام «ادغام هویت» اشاره دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که در روابط نزدیک، مرزهای خود و دیگری کمرنگ می‌شود و بخشی از هویت ما به رابطه گره می‌خورد. پس از جدایی، مغز ما دچار نوعی «سندرم ترک» شناختی می‌شود. برای بازسازی هویت، می‌توانید به‌جای تمرکز بر «چه کسی بودم با او»، روی «چه کسی می‌توانم بدون او باشم» تمرکز کنید و فعالیت‌ها و ارزش‌های فردی‌تان را که در رابطه کمرنگ شده بودند، دوباره کشف کنید.