وعده‌های ناشناخته

لبخندهای آینده: روزی که سرنوشت به ما رو می‌کند:

از منظر عصب‌شناسی، انتظار یک پاداش آینده (مثل روزی که دنیا به ما لبخند بزند) همان مدارهای دوپامینی مغز را فعال می‌کند که خودِ پاداش واقعی! یعنی مغز ما در خیال‌پردازی برای «روز موعود» به اندازه رسیدن به آن روز لذت می‌برد. این یعنی امید، قوی‌ترین داروی ضدافسردگی درون‌ریز ماست. سوال: آیا مغز ما می‌داند لبخندی که امروز تصورش را می‌کند، با لبخندی که فردا نصیبش می‌شود فرق دارد؟

راهکار:

این حس انتظار برای «روزی که بالاخره دنیا به ما لبخند بزند» یک تجربه جهانی است. جالب است بدانید در فلسفه رواقی به این «آمور فاتی» می‌گویند؛ یعنی نه فقط انتظار برای لبخند سرنوشت، بلکه عشق ورزیدن به سرنوشتی که هم اکنون داری، حتی اگر هنوز لبخندش را نشان نداده باشد.