مراقب حرفهای قشنگ باش؛ بعضیها استاد رفتناند:
در روانشناسی شناختی پدیدهای به اسم «ناهماهنگی شناختی» وجود دارد: وقتی کسی حرفهای عاشقانه میزند اما رفتن را انتخاب میکند، ذهنش برای کاهش تنش، به خودش توجیه میکند که «او لیاقت ماندن نداشت». این مکانیزم دفاعی باعث میشود همان فرد بارها تکرارش کند. جالب است که مغز ما بیش از اعمال دیگران، حرفهای خودمان را باور میکند. سوال برای بحث: آیا تا به حال کسی را دیدهای که خودش هم قربانی توهماتش باشد؟
راهکار:
این متن رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: شاید بعضیها واقعاً در لحظه احساس میکنند و بعدش تغییر میکنند، نه اینکه از اول قصد فریب داشته باشند. بهجای برچسب زدن، میتوانی به نشانههای رفتار پایدار در طول زمان توجه کنی، نه فقط به حرفهای شیرین اولیه.