حرفهای قشنگ و بیاعتباری؛ مثل کاغذ در آتش:
وقتی حرفهای قشنگ به بیاعتباری میرسند، مغز دقیقاً همان جای درد فیزیکی را فعال میکند؛ پژوهش آیزنبرگر نشان داد طرد اجتماعی همان ناحیهای را روشن میکند که سوختگی یا زخم جسمی را حس میکند. یعنی سوزاندن کاغذ فقط یک استعاره نیست؛ برای سیستم عصبی، وعدهٔ سوخته واقعاً میسوزد. پس چرا هنوز به کاغذهای آتشگرفته دل میبندیم؟
راهکار:
این تصویر را برگردان: شاید کاغذ نبود، جوهرش اشتباه بود. حرفی که از دل برآید، حتی لای آتش هم اثرش باقی میماند؛ فقط پوچی میسوزد.