قولها فقط حرفاند؛ واقعیت تلخ وعدههای توخالی:
مغز انسان قولها را در قشر پیشپیشانی پردازش میکند، همان منطقهای که مسئول برنامهریزی آینده است. نکته جالب: طبق پژوهشها، وقتی قول میدهیم، دوپامین ترشح میشود و همان حس پاداش فوری را میدهد؛ اما اجرای آن نیازمند سیستمهای مهاری مغز است که اغلب خسته میشوند. به همین دلیل است که ۸۰٪ قولهای سال نو تا فوریه شکسته میشوند. اگر قول فقط «حرف» است، چرا مغز ما اینقدر به آن اعتیاد دارد؟
راهکار:
در روانشناسی زبان، «قول» یک کنش گفتاری است که به خودی خود واقعیت اجتماعی میسازد. شاید مشکل از کلمه نیست، از انتظار ماست که کلمات را با عمل یکی میدانیم. دفعه بعد به جای ناامیدی، به قولها مثل یک پیشنویس نگاه کن؛ نه یک قرارداد قطعی.