نزنی میخوری: درس ناگفته فوتبال درباره قانون جنگل:
در نظریه بازیها، تعادل هاوک-داو (Hawk-Dove) نشان میدهد اگر در یک جمعیت همه صلحطلب باشند، یک جهشیافته مهاجم تمام منابع را تصاحب میکند. بنابراین، درصدی از رفتار تهاجمی از نظر ریاضی تکامل مییابد؛ یعنی «زدن» گاهی یک استراتژی بقاست. اما در دنیای واقعی، حمله پیشدستانه معمولاً پرهزینهتر از همکاری است، بههمین دلیل انسانها به سمت قوانین بازدارنده میروند. سوال: مرز بین دفاع هوشمندانه و پرخاشگری مخرب کجاست؟
راهکار:
گاهی نزدن هم میتواند یک استراتژی برنده باشد. در هنرهای رزمی مثل جودو، شما از نیروی حریف برای زمینزدنش استفاده میکنید، بدون آنکه ضربه اول را بزنید. شاید در زندگی هم «جذب و هدایت» حمله، مؤثرتر از «پیشدستی تهاجمی» باشد.