ترک بودن: افتخاری فراتر از اصالت:
میدونستید که زبانهای ترکی جزو خانواده آلتایی هستن و با مغولی و تونگوزی خویشاوندن؟ این یعنی ساختار چسبانگی این زبانها کاملاً با فارسی متفاوته. جالبتر اینکه دیانای مردم ترکیه نشون میده فقط ۹٪ از آسیای میانهست و مابقی عمدتاً آناتولیایی بومیه؛ یعنی فرهنگ غالباً ترکیسازی فرهنگی بوده نه جایگزینی جمعیتی. این همون قدرت نرم فرهنگه.
راهکار:
وقتی میگیم فلان چیز افتخاره، یعنی ما فعالانه انتخابش کردیم؛ برخلاف اصالت که منفعلانه به ارث میرسه. این دیدگاه، ترک بودن رو از یک ویژگی قومی صرف به یک هویت فرهنگی پویا تبدیل میکنه. میتونی با جستوجوی مفاخر ادبی ترکی مثل شهریار یا بررسی تأثیرات سلجوقیان بر هنر، این حس رو عمیقتر کنی.