رویای تعبیر نشده؛ نزدیکترین فاصلهٔ ممکن:
آیا میدانستید در روانشناسی، «اثر زایگارنیک» میگوید مغز آدمها کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپارد؟ یعنی رویایی که هرگز تعبیر نشد، نهتنها نزدیکترین فاصله، بلکه ماندگارترین خاطره هم هست. اینجا سوال این است: آیا فاصلهای که پر نشده، ارزشمندتر از فاصلهای است که پر شده؟
راهکار:
این جمله تصویری از «فاصلهٔ تعبیرنشده» میسازد؛ جایی که رویا خودش به بزرگترین مانع تبدیل میشود. شاید ارزش دارد بپرسیم: اگر آن رویا تعبیر میشد، آیا باز هم نزدیکترین فاصله بود؟ یا شاید خودِ تعبیرنشدن، رویا را زنده نگه داشته است.