نزدیکی فکری و دوری جغرافیایی؛ پارادوکس آشنای زندگی:
این دقیقاً همون «ناهماهنگی شناختی»ه که لئون فستینگر توصیفش کرد: ذهن ما برای کاهش تنش بین «نزدیکی عاطفی» و «دوری فیزیکی»، مدام اون رابطه رو ایدهآلسازی میکنه. جالبه که هر چقدر فاصلهٔ واقعی بیشتر باشه، تصویر ذهنی ما از اون فرد کاملتر و دستنیافتنیتر میشه. انگار مغز ما برای بقای عاطفی، مجبوره فاصله رو با خیال پر کنه. سوال اینجاست: آیا این دوری، خودش باعث نمیشه که اون نزدیکی فکری رو بیشتر از چیزی که هست ببینیم؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک تجربهٔ تلخ بیرون اومده. شاید بشه برعکسش رو هم دید: بعضی آدما با وجود فاصلهٔ فکری، از نظر جغرافیایی خیلی نزدیکن. اونوقت کدوم دردناکتره؟