خوشا کسی که به یار نزدیک است: زیباترین شعر عاشقانه جامی:
در روانشناسی، نزدیکی فیزیکی به معشوق نه فقط استعاری، که ترشح اکسیتوسین را افزایش میدهد و مدار پاداش مغز را روشن میکند. عجیبتر آنکه مغز انسان میان نزدیکی واقعی و تخیلی تمایز چندانی نمیگذارد؛ یعنی صرف تجسم حضور یار، همان واکنش شیمیایی را تولید میکند. جامعه، شعر جامی را از این زاویه دیدهاید؟
راهکار:
نزدیکی همیشه فاصلهی فیزیکی نیست؛ مغز ما بین آغوش واقعی و یک پیام صوتی گرم تفاوت چندانی قائل نمیشود. برای معشوقت همین حالا یک ویس کوتاه بفرست تا آن حس خوب را با علمِ هورمونی فعال کنی.