نزدیکی به دشمن

وقتی شرایط مجبورت می‌کنه با دشمن صمیمی بشی:

از نگاه روان‌شناسی، پدیده «همانندسازی با متجاوز» توضیح می‌دهد که چرا برخی در اسارت، با دشمن خود صمیمی می‌شوند. مغز تحت تهدید دائمی، برای بقا، مدارهای همدلی را به سمت مهاجم منحرف می‌کند. این یک سازوکار دفاعی ناخودآگاه است که ریشه در تکامل دارد. آیا این نزدیکی، سلاحی پنهان برای خلع سلاح دشمن است یا زنگ خطری برای هویت خود؟

راهکار:

صمیمیت اجباری با دشمن، اغلب راهی برای کاهش تنش و حفظ منابع روحی است. در روان‌شناسی سیاسی، این «دشمن‌شناسی از نزدیک» یک تاکتیک قدیمی است. این وضعیت را نه به عنوان خیانت به خود، که به مثابه یک استراتژی بقا بازتعریف کن.