نتوانستن به دست آوردن

دلتنگی برای کسی که نمیتوان داشت؛ حسرت داشتن:

آیا می‌دانستید که مغز هنگام دلتنگیِ شدید، همان مدارهای عصبی اعتیاد را فعال می‌کند؟ هورمون «دوپامین» در نبودِ شخص موردعلاقه، نه‌تنها کاهش نمی‌یابد، بلکه با هر خاطره، جهش کاذب می‌زند و شما را در چرخهٔ «اشتیاق-ناکامی» گرفتار می‌کند. این مکانیسم تکاملیِ بقا، زمانی به دام رنج تبدیل می‌شود که هدف غیرقابل‌دسترس باشد. آیا زیستن در این چرخه، بیش از آنکه عشق باشد، نوعی اعتیاد به رنج نیست؟

راهکار:

این حس دلتنگی برای کسی که دست‌نیافتنی‌ست، یادآور «نظریه دلبستگی» است: ذهن ما به الگوهای آشنا وابسته می‌شود حتی اگر رنج‌آور باشند. شاید به‌جای سوزاندن در حسرت، این سوال را از خود بپرسید: «آیا این دلتنگی بازتاب نیاز به تعلق است، یا ترس از رها کردن توهمِ کنترل؟»