نتیجه تلخ عشق

تهش به همونی میبازی که براش جنگیدی:

باختن به کسی که براش جنگیدی:

اینجا یک پارادوکس روان‌شناختی به اسم «سوگیری سرمایه‌گذاری شده» (Sunk Cost Fallacy) نهفته: انسان‌ها حاضر می‌شوند برای چیزی که هزینه کرده‌اند (حتی عاطفی) بیشتر بجنگند و وقتی می‌بازند، حس شکست چندبرابر می‌شود. تحقیقات نشان داده مغز ما در عشق، همان مدارهای اعتیاد را فعال می‌کند – پس این «باختن» مثل ترک یک ماده مخدر است. کدام جنگیدن ارزش این همه درد را دارد؟

راهکار:

این جمله انگار از «سوگیری تلاش» (Effort Justification) می‌گوید: هر چه بیشتر برای کسی جنگیده باشی، شکست از او سنگین‌تر می‌شود. شاید راهش این باشد که ارزش خودت را از میزان جنگی که کردی جدا کنی.

عشق و مصیبت: داستان تلخ محبت:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که طرد عاطفی همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند. عشق و مصیبت در سطح نورونی، دو روی یک سکه‌اند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید چرا شکست عشقی مثل یک زخم واقعی درد دارد؟

راهکار:

شاید مصیبت، بهای واقعی‌بودن عشق است؛ هر عمق احساسی، هزینه‌ای دارد.