عشق و مصیبت: چرا محبت گاهی به ناامیدی ختم میشود؟:
بر اساس مطالعهای در دانشگاه هاروارد، مغز انسان در عشق همان نواحی را فعال میکند که در اعتیاد به مواد مخدر فعال میشود—دوپامین و اکسیتوسین. این یعنی وقتی عشق میکنیم، عملاً در حال مصرف یک داروی اعتیادآور هستیم. مشکل اینجاست: وقتی آن «مصیبت» پیش میآید، مغز مثل ترک مواد واکنش نشان میدهد. به همین دلیل رها کردن عشق سختتر از رها کردن یک عادت مضر است. سؤال برای شما: اگر عشق یک مادهی اعتیادآور طبیعی است، آیا باید همیشه بدون «دوزبان» واردش شد؟
راهکار:
این جمله تداعیکنندهٔ الگوی «تلهٔ سرمایهگذاری عاطفی» است: هرچه بیشتر در رابطه هزینه کنیم (احساسی، زمانی، مالی)، ترک آن سختتر میشود و احتمال ناامیدی بیشتر میشود. یک راه برونرفت: قبل از ورود به رابطه، «حد ضرر» عاطفی خود را مشخص کنید—همان کاری که سرمایهداران برای کنترل ریسک میکنند.