نقشآفرینی در جامعه: بازی همه ما در صحنه زندگی:
اروینگ گافمن، جامعهشناس، در «نظریه نمایشی» خود استدلال میکند که بیشتر تعاملات اجتماعی شکلی از اجرای تئاتر است؛ جایی که «صحنه» (موقعیت) و «پشت صحنه» (خود واقعی) از هم جدا میشوند. این نقشبازی لزوماً ریاکاری نیست، بلکه سازوکاری برای حفظ نظم اجتماعی و کاهش تعارض است. آیا این نقشها در فضای مجازی پیچیدهتر شدهاند؟
راهکار:
برای درک بهتر نقشهای اجتماعی، مفهوم «نظریه نمایشی» اروینگ گافمن را مطالعه کنید. او جامعه را یک صحنهی تئاتر میداند که افراد در آن برای مدیریت برداشت دیگران، نقشهای مختلفی را بازی میکنند.