نظر همه مهم نیست؛ مرز شخصی‌ات را نگه دار:
مغز انسان برای بقا به تأیید گروه حساس است، اما ظرفیت شناختی‌اش محدود است؛ عدد دانبار می‌گوید توان حفظ روابط پایدار حدود ۱۵۰ نفر است. پس عملاً ناممکن است نظر همه برایتان مهم باشد، چون برای پردازش قضاوت هزاران نفر انرژی کافی ندارید. جالب‌تر این‌که قشر پیش‌پیشانی مغز هنگام نادیده گرفتن نظر غریبه‌ها فعال می‌شود تا اضطراب اجتماعی را کم کند. برای همین بی‌اعتنایی به نظر همه، نه بی‌ادبی، بلکه مکانیزم صرفه‌جویی شناختی است.
راهکار:
این جمله را می‌شود این‌طور باز کرد: احترام به حقِ اظهارنظر با ارزش دانستنِ محتوای هر نظری فرق دارد. در روانشناسی اجتماعی به این حالت «استقلال رأی» می‌گویند؛ یعنی فرد بین شنیدن نظر دیگران و پذیرفتن آن‌ها مرز مشخصی می‌گذارد. اتفاقاً همین مرز است که از پراکندگی ذهنی جلوگیری می‌کند.