حسرت زمان از دست رفته و دلتنگی برای کسی که نیست:
تحقیقات نشون میده مغز انسان در بازسازی خاطرات، «سوگیری مثبت» داره: ناخودآگاه جزئیات بد رو پاک میکنه و فقط شیرینیها رو بزرگ میکنه. پس اون «زمان» که حسرتش رو میخوری، احتمالاً نسخهای ویرایششده از واقعیته. بهقولی، گذشته یه کشور خارجیه که اونجا کارها رو جور دیگهای انجام میدن. چرا فکر میکنیم اون نسخه از خودمون بهتر از الان بود؟
راهکار:
این حس «حسرت زمان» ریشه در «سوگیری بازبینی» داره: مغز ما خاطرات رو شیرینتر از واقعیتشون بازسازی میکنه. شاید اون لحظهها اصلاً اونقدرها هم عالی نبودن. یه راهکار: یه لیست از ۳ چیز خوب که امروز اتفاق افتاد بنویس تا مغزت به جای گذشته، روی حال تمرکز کنه.