من یک نسخه محدودم، نه یک کالای حراجی:
در روانشناسی، «ارزشگذاری مبتنی بر کمیابی» یک خطای شناختی است که باعث میشود چیزهای نادر را ارزشمندتر بدانیم. جالب اینجاست که انسانها این اصل را به خودشان هم تعمیم میدهند و حس «منحصربهفرد بودن» میتواند ستون فقرات عزت نفس باشد. آیا این حس کمیابی درونی، یک سازوکار دفاعی در برابر جامعهای است که همه چیز را مصرفپذیر میداند؟
راهکار:
این طرز فکر رو با ساختن یک «منشور ارزشهای شخصی» تقویت کن: سه ویژگی اصلیات که تو رو منحصربهفرد میکنه و سه مرزی که برای محافظت از اونها تعیین کردی رو روی کاغذ بنویس.