توهم شناخت دیگران؛ عشق به ساختههای ذهنی:
بر اساس پژوهشهای روانشناسی اجتماعی، پدیدهٔ «سوگیری نزدیکی-ارتباط» باعث میشود افراد تصور کنند نزدیکانشان را بهتر از غریبهها میشناسند، درحالیکه خطای پیشبینی رفتار در روابط نزدیک حتی بیشتر است. این یعنی ما همیشه در حال عاشق شدنِ یک شخصیت ساختهشده توسط ذهن خود هستیم، نه آن انسان واقعی. آیا تا حالا پیش آمده که بعد از سالها دوستی، ناگهان وجهی کاملاً ناشناخته از طرف مقابل برایتان آشکار شود؟
راهکار:
این پارادوکس یادآور نظریهٔ خودپندارهٔ ارائهشده از سوی اروینگ گافمن است: ما روی صحنهٔ زندگی مدام نقشی را بازی میکنیم. شاید بتوان این جمله را برعکس کرد: آیا ما هم نسخهای از خودمان را به دیگران نشان میدهیم که حقیقت نیست؟