نشناختن آدم ها

چرا هیچ‌کس را واقعاً نمی‌شه شناخت؟:

مغز انسان برای صرفه‌جویی شناختی، از دیگران «مدل ذهنی» می‌سازد و به مرور آن را با خود واقعی اشتباه می‌گیرد؛ پدیده‌ای به نام «توهم شفافیت». حتی در صمیمی‌ترین روابط، ما فقط نسخه‌ی روایت‌شده‌ی طرف مقابل را می‌شناسیم، نه لایه‌های پنهان و متغیر او را. جالب اینجاست که خودشناسی هم همین محدودیت را دارد.

راهکار:

این باور را می‌شه از زاویه‌ی دیگری دید: ناشناختنی بودن آدم‌ها یعنی رابطه‌ها هرگز خسته‌کننده نمی‌شوند؛ هر مکالمه می‌تواند لایه‌ای تازه رو کند.