شعر عاشقانه «نشد بهت شلیک کنم»؛ چون توی قلبم بودی:
مغز عاشق، معشوق را در شبکه خودپنداره ادغام می‌کند؛ اسکن‌های عصبی نشان می‌دهند درد او و درد خودت در یک مدار پردازش می‌شوند. پس «شلیک نکردن» ضعف نیست، یک پارادوکس عصبی است: نمی‌توانی به کسی که درون تو زندگی می‌کند آسیب بزنی، چون مغز آن را خودزنی می‌بیند. آیا عشق ادغام دو خود است یا تسخیر یکی در دیگری؟
راهکار:
این متن استعاره‌ای از ادغام «خود» و «معشوق» است: قلبت هم هدف است و هم سلاح؛ چون او داخل قلب توست، هر شلیک به خودت برمی‌گردد. «ردی» گفتن به دیگران می‌تواند فرافکنی همان سایه‌ای باشد که خودت راه داده‌ای.