چرا یکهو به کسی وابسته و غرق فکرش میشویم؟:
وابستگی ناگهانی در واقع یک پدیده شیمیایی است؛ مغز وقتی با آدمی مبهم و غیرقابلپیشبینی روبهرو میشود، دوپامین پخش میکند و همان مسیر عصبیِ قمار و اعتیاد فعال میشود. هر بار که به آن فکر میکنی و جواب قطعی نمیگیری، چرخه پاداش تقویت میشود؛ دقیقاً به همین دلیل، فاصله گرفتنِ طرف مقابل میتواند وابستگی را بیشتر کند. ذهن ما عاشق معماست، نه خودِ آن آدم. آیا تا حالا شده با بیاعتنایی طرف، وابستگیتان بیشتر شود؟
راهکار:
این حالت به معنای ضعف نیست؛ بلکه نشانهای است که طرف مقابل برایت «معما» شده. ذهن انسان عاشق معماست، نه لزوماً خودِ آن آدم. اگر این آگاهی را داشته باشی، توجهات از «او» به «نیاز درونیات» برمیگردد و میبینی وابستگیِ ناگهانی معمولاً دربارهٔ نیازِ خودت است، نه ارزشِ طرف مقابل.