چرا به نبودن نوتیف از معشوق عادت نمیکنیم؟:
مغز انسان برای بقا، به الگوهای تکراری عادت میکند، ولی سیستم پاداش دوپامینای در برابر «نامشخص بودن» -مثل بیخبری از معشوق- حساسیت مضاعف دارد. اینجاست که «عدم قطعیت» قویتر از هر عادتی عمل میکند. آیا این نبودن نوتیف، بیش از آنکه نشانهٔ بیعلاقگی باشد، نشانهٔ وابستگی ما به پیشبینیناپذیری عاطفی است؟
راهکار:
این حرف، ریشه در پدیدهٔ «تقویت متناوب» در روانشناسی دارد: وقتی پاداش (مثل نوتیف) نامنظم باشد، دوپامین بیشتری ترشح میشود و ترک ناگهانی آن، اعتیادآورترین نوع محرومیت است. شاید به جای انتظار، ذهن را به سمت پذیرش عدم قطعیت سوق دهیم.