کاش میشد حال امروز را با بیخیالی کودکی عوض کرد:
مغز انسان به طور طبیعی خاطرات کودکی را سانسور میکند و بخشهای تلخ را محو میکند؛ این پدیده 'نوستالژی گلگون' نام دارد. جالب اینجاست که هرچه بیشتر دلتنگ بیخیالی آن روزها میشوی، در واقع نسخهٔ بازسازیشدهای را حسرت میخوری که شاید کاملاً واقعی نبوده. آیا هیچوقت از خودت پرسیدهای کودکیات واقعاً چقدر بیدغدغه بود؟
راهکار:
به جای حسرت گذشته، میتوانی 'بیخیالی' را به بزرگسالی وارد کنی: تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که بازیگوشی هدفمند (مثل نقاشی کشیدن یا شیطنتهای بیدلیل) سطح کورتیزول را کاهش میدهد. شاید نیاز به تعویض نیست، فقط باید اجازه دهی کودک درونت گاهی فرمان را بگیرد.