دلتنگی در شب بارانی برای کسی که نمیشناسم:
در قرن هفدهم، دلتنگی یک بیماری پزشکی مرگبار محسوب میشد. امروزه علم اعصاب نشان میدهد باران و نور کم با افزایش ملاتونین و افت سروتونین، سیستم پاداش مغز را تحریک و حس غم و نوستالژی را عمیقتر میکند. جالب اینکه صدای باران بهعنوان «نویز صورتی» فعالیت مغزی را به حالت مدیتیشنی نزدیک و خاطرات را زندهتر میکند. آیا این «او» سایهای از یک خاطرهٔ گمشده است یا نسخهای خیالی از آینده؟
راهکار:
این «او» که نمیدانی کیست، شاید همان بخش گمشدهٔ خودت باشد که در هیاهوی روز محو شده و در سکوت باران از اعماق ناخودآگاه سر برمیآورد.