رمزگشایی از دلتنگی برای نداشتهها:
از نظر عصبشناسی، مغز برای دلتنگ شدن به ردپای حافظه نیاز دارد؛ بدون تجربه قبلی، مسیر دوپامینرژیک پاداش فعال نمیشود. اما یک استثنا هست: در پدیده «نوستالژی پیشبین»، ذهن با ترکیب تکههایی از فیلمها و قصهها یک زندگی موازی میسازد و برایش دلتنگی میکند. این دلتنگی مال خودِ ساختهٔ ذهن است، نه یک واقعیت بیرونی. سوال تاو: آخرین باری که برای یک زندگی خیالی دلتنگ شدی کی بود؟
راهکار:
اما ذهن میتواند از تکهپارههای دیدهشده، یک «نداشته» خیالی بسازد و بعد برایش دلتنگی کند. پس شاید ما دلتنگ نداشتههای خیالیمان هم میشویم؛ دلتنگیای که کاملاً واقعی است، هرچند برای چیزی که هرگز وجود خارجی نداشته.