نوستالژی دهه شصتی

زندگی در شأن کسی که خودکار اکلیلی داشته نیست!:

جذابیت سطوح براق ریشه تکاملی دارد؛ مغز انسان درخشش را با آب و منابع بقا مرتبط می‌داند و به آن واکنش دوپامینی نشان می‌دهد. روانشناسان به این پدیده «هیپنوتیزم درخشش» می‌گویند. در نوستالژی خودکار اکلیلی، مغز خاطره‌ی حسی درخشان را به‌عنوان سند «بهتر بودن» کودکی در برابر بزرگسالی مات بازسازی می‌کند. اگر براقیت معیار بوده، چرا بزرگسالی این‌قدر مات طراحی شده؟

راهکار:

در روانشناسی به این حس «نوستالژی حسی» می‌گویند؛ مغز با یادآوری درخشش خودکار اکلیلی، موقتاً از یکنواختی بزرگسالی فرار می‌کند. برای بازیابی همان حس، لازم نیست کل زندگی را عوض کنید؛ کافی است همان نشانه‌های حسی کوچک را به محیط کار یا میزتان برگردانید.