عطر روی بالش: دلتنگی عاشقانه و خاطره بویایی:
پدیدهای که تجربه میکنید در علوم اعصاب «اثر پروست» نام دارد. اپیتلیوم بویایی شما تنها بخشی از سیستم عصبی مرکزی است که مستقیماً با هوای بیرون تماس دارد و اطلاعات را بدون فیلتر تالاموس، یکراست به آمیگدال (مرکز هیجانات) و هیپوکامپ (حافظه) میفرستد. برای همین است که یک بو میتواند ناگهان شما را با چنان شدتی به آغوش یک خاطره پرت کند که گویی زمان فرو ریخته. جالب اینجاست که حافظههای بویایی در برابر فراموشی بسیار مقاومتر از حافظههای دیداری هستند. حالا سؤال: چند درصد از حافظه عاطفی شما را بوها تشکیل میدهند؟
راهکار:
شما ناخودآگاه از قدرتمندترین راه برای بازآفرینی یک حضور استفاده میکنید. پیاز بویایی تنها حسی است که بدون عبور از تالاموس مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ میرود، یعنی بوی عطر درواقع یک کپسول زمان عصبی است. این کار را نه به چشم مرهمی منفعل، که بهعنوان فناوری زیستیِ شخصیتان برای سفر به امنترین لحظهها ببینید.