نوشتن وطن با «ت»: تلخترین نقد وطنپرستی:
پژوهشهای تصویربرداری مغزی نشان میدهد وقتی فردی عمیقاً با یک گروه ملی «همجوشی» پیدا میکند، مراکز پردازش تهدید و پاداش مغزش برای آن گروه درست مثل دفاع از بدن خودش فعال میشود. در این حالت، قشر پیشپیشانی میانی، تمایز میان «من» و «ما» را کمرنگ میکند. به همین دلیل، وطنپرستی افراطی میتواند فداکردنِ تنها را نه تراژدی، که تقدس ببیند. حالا سوال اینجاست: اگر وطن را با «ت» بنویسیم، آیا این «ما»ی مغزی از هم میپاشد یا قویتر میشود؟
راهکار:
از منظر روانشناسی اجتماعی، این جمله «همجوشی هویتی» را به چالش میکشد: حالتی که فرد، خود را با گروه ملی چنان یکی میبیند که برایش جان میدهد. جالب اینجاست که پژوهشها نشان میدهند این حس نه از عشق به خاک، که از پیوند با «تن»های دیگر هموطن شکل میگیرد. وطن واقعی همان شبکه آدمهاست، نه مفهوم انتزاعیای که تنها را میبلعد.