نوشتن و جاودانگی

معنای نبوغ‌آمیز «من می‌نویسم، تو بخون، من می‌میرم، تو بمون»:

آیا می‌دانستید قدیمی‌ترین نامه‌ی جهان (از سومر باستان) دقیقاً همین اصل را دارد: نویسنده از بین رفته اما حرفش زنده است. در زیست‌شناسی به این «وارونگی مرگ از طریق اطلاعات» می‌گویند – مثل ژن‌ها که در بدن نسل بعد کپی می‌شوند. نوشتن هم یک ژن فرهنگی (میم) است که از ذهن نویسنده جدا و در ذهن خواننده جاودانه می‌شود. اینجا چه چیز دیگری جز «ماندن» از نویسنده باقی می‌ماند؟

راهکار:

این شعر را می‌توان به چرخه‌ی «خالق و مخاطب» تعمیم داد: هر اثر هنری با خوانده شدن دوباره زنده می‌ماند. پیشنهاد می‌کنم در کامنت‌ها بنویسید که کدام بیت یا جمله‌ی مشابه از شاعران دیگر این حس را در شما زنده کرده است.