داستان ناتمام و قسمت نبودن:
آیا می‌دانستید در روان‌شناسی شناختی، «سوگیری تأیید» باعث می‌شود ما رویدادهای تصادفی را به «تقدیر» یا «نصیب» نسبت دهیم؟ در واقع مغز ما برای کاهش استرس عدم‌قطعیت، الگوهای علی می‌سازد. این متن دقیقاً همان لحظه‌ای را نشان می‌دهد که ذهن از «تصادف» به «جبر» پناه می‌برد. جالب اینجاست که در ادبیات کلاسیک فارسی، «قسمت» همیشه یک نیروی بیرونی بوده، اما اینجا انگار نویسنده خودش هم از باور به آن خسته شده. سوال: آیا واقعاً «ننوشتن» یک داستان، خودش یک داستان نیست؟
راهکار:
این متن انگار می‌خواهد بگوید که حتی شروع یک داستان هم بی‌فایده است اگر تقدیر اجازه ندهد. شاید بتوان آن را به‌عنوان یک «ضرب‌المثل مدرن» برای لحظه‌هایی به کار برد که همه چیز برای شروع آماده است اما یک نیروی بیرونی مانع می‌شود. پیشنهاد می‌کنم این حس را در قالب یک «داستانک» سه‌خطی با شخصیت‌های واقعی (مثل یک قرار ملاقات یا یک سفر) بازنویسی کنید تا ملموس‌تر شود.