نوشتن برای تخلیه احساسات

شب و نوشتن از حس‌هایی که کسی نمی‌فهمد:

چرا می‌رقصیم و می‌نویسیم؟ وقتی احساسات نادیده گرفته می‌شوند:

جالب است بدانید که آواز خواندن تنها یک واکنش احساسی نیست؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهد ترشح اکسی‌توسین هنگام آواز خواندن، ۴۰ درصد افزایش می‌یابد؛ همان هورمونی که هنگام در آغوش کشیدن عزیزان ترشح می‌شود. به نظر می‌رسد ما می‌خوانیم تا بغل شویم. آیا جامعه‌ای که جمع‌خوانی نمی‌کند، تنهاتر نیست؟

راهکار:

در پسِ هر نوشته، کتاب، یا رقص، یک جستجوی ناامیدانه برای «ارتباط» نهفته است. انگار هر هنرمند ناخودآگاه فریاد می‌زند: «من اینجام، ببین، بشنو، حس کن». شاید اگر به جای مصرف‌کننده صرف، همدل هنر باشیم، دنیا کمتر تنهایی تولید کند.