نوشتن برای کسی که نمی‌فهمد

آیا نوشتن برای کسی که نمی‌فهمد بی‌فایده است؟:

پدیده‌ای روان‌شناختی به نام «توهم شفافیت» می‌گوید ما فکر می‌کنیم دیگران نیت و دانسته‌های ما را واضح می‌بینند، درحالی‌که اینطور نیست. این خطا ریشه در نظریه ذهن دارد: ما ناخودآگاه فرض می‌کنیم دیگران همان اطلاعات را دارند. دقیقاً تلخی این بیت از همین ناهماهنگی می‌آید. سؤال: آیا نویسنده مقصر است که زمینه را فراهم نکرده یا خواننده که تلاش نکرده بفهمد؟

راهکار:

شاید گاهی نوشتن برای خودت است، نه برای خواننده. این بیت را می‌توان به جای سرزنش مخاطب، یادآوری کند که هر متنی نیازمند زمینه مشترک است. اگر نمی‌داند، شاید تو فرض کردی می‌داند.