نوشتن برای خود

آواره‌های کوچه‌های مجازی؛ نوشتن برای تنها نبودن:

مغز ما بین «تنهایی اجتماعی» (کمبود تماس) و «تنهایی احساسی» (فقدان صمیمیت) تمایز می‌گذارد. شبکه‌های مجازی با توهم دیده‌شدن، تنهایی احساسی را تشدید می‌کنند؛ پدیده‌ای به نام «تنهایی شلوغ». جالب اینجاست که خودافشاگری آنلاین، سطح کورتیزول را بالا می‌برد و بعد از هر پست، مغز منتظر پاداش دوپامینی می‌ماند. اگر نوشتن فقط برای خودمان است، چرا آن را در فضای عمومی فریاد می‌زنیم؟

راهکار:

به جای پرسه‌های بی‌حاصل در کوچه‌های مجازی، یک دفترچه واقعی کنار دستت بگذار و همان حرف‌ها را با دست خط خودت بنویس؛ شاید حرکت فیزیکی قلم، لااقل عضله‌ای را تکان دهد و این بار نوشتن برای خود، فرمی عینی‌تر پیدا کند.