نوشتن اهداف روی کاغذ

از رویاهات نگذر؛ نوشتن و گفتن به آب و عروسک کودکی:

پژوهش‌های جیمز پنِبیکر نشان می‌دهد نوشتن هیجانی فقط ۱۵ دقیقه در روز، سطح کورتیزول را تا ۲۳٪ کاهش می‌دهد و حافظه‌ی کاری را آزاد می‌کند. گفت‌وگو با عروسک کودکی نیز مثل «شیء انتقالی» وینیکات، مدار عصبی تهدید را آرام می‌کند؛ باور دیگران هم از طریق اثر پیگمالیون، دوپامین و انگیزه‌ی اجرایی را بالا می‌برد.

راهکار:

این متن را می‌شود یک «آیین رهاسازی ذهنی» دید: ترکیب نوشتن، گفت‌وگو با اشیاء کودکی و تصویرسازی، مثل نسخه‌ی خانگی تکنیک صندلی خالی گشتالت است؛ کافی است زمان مشخصی در روز برایش بگذاری تا از تخیل صرف به عادت عصبی مفید تبدیل شود.