دلتنگیهای نگفته: کاش میتونستم باهات حرف بزنم:
مغز انسان در لحظهی دلتنگی، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند. یعنی «کاش میتونستم» یک حس واقعیِ سوختگی در نورونهاست. جالب اینجاست: ناگفتهها در حافظه بلندمدت با شدت بیشتری ذخیره میشوند تا گفتهها. سوال: آیا تا حال دقت کردهای که حسرت «نگفتن» بیشتر از حسرت «گفتن» آدم رو میسوزونه؟
راهکار:
این جملات نه فقط دلتنگی، بلکه فاصلهای هستند که در ذهن بزرگ شده. اگر واقعاً میتوانستی به او بگویی، چه کلمهای اولینبار از دهانت بیرون میآمد؟ شاید آن کلمه همان چیزی باشد که همه چیز را تغییر دهد.