مراقب دوست باش؛ اینجا فقط نوشتههایم را میبینی:
در روانشناسی، این پدیده «خودافشایی انتخابی» است. ما در فضای مجازی اغلب نسخهای ویرایششده و کنترلشده از خود را ارائه میدهیم، در حالی که «سرگذشت تلخ» در پشت صحنه باقی میماند. این فاصله بین نمایش و واقعیت، منبع اصلی تنهایی مدرن است. آیا این فاصله یک حفاظ است یا یک زندان؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید این فاصلهای که نویسنده ایجاد کرده، نه یک دیوار، که یک دروازه است. او دقیقاً بخشی از خود (نوشتهها) را برای خواندن و دیدن انتخاب کرده. قدم بعدی میتواند تبدیل این «نوشتههای خوانده شده» به یک گفتوگوی واقعی باشد، اگر مخاطب پیام را دریافت کند.