تفاوت تقدیر و حسرت در یک جمله کوتاه:
آیا میدانستید که در علوم اعصاب، «حسرت» همان ناحیهای از مغز را فعال میکند که «درد فیزیکی» را پردازش میکند؟ یعنی ذهن ما شکستخوردهترین سناریوها را مثل ضربهای واقعی ثبت میکند. جالبتر: تحقیقات نشان داده افرادی که «تقدیرگرا» هستند (یعنی باور دارند همه چیز از پیش تعیین شده) در مواجهه با شکست، حسرت کمتری تجربه میکنند چون تقصیر را گردن مسیر میاندازند نه خودشان. پس شاید این بیت ساده دارد یک حقیقت عصبی را فریاد میزند: انتخاب بین تقدیر و حسرت یک توهم است؛ هر دو زاییدهی ذهنیاند که میخواهد کنترل را دوباره به دست بگیرد. سوال: بهنظرتان آیا میشود همزمان به تقدیر باور داشت و از حسرت رها شد؟
راهکار:
این دوگانهی «تقدیر در برابر حسرت» یادآور یک اصل در روانشناسی است: «خطای پیشبینی عاطفی» – ما اغلب ارزش گزینههای نرفته را بیش از واقعیت میبینیم. برای یک چالش جذاب، سعی کنید سه تصمیم گذشتهای که هماکنون حسرتشان را میخورید بنویسید و سپس صادقانه بررسی کنید: اگر آن مسیر را رفته بودید، دقیقاً چه چیزی قطعاً بدتر میشد؟ این تمرین میتواند تصویر ذهنی «تقدیر بهتر» را واقعیتر کند.