نوشته غمگین

اتاق پر از دود غم و خستگی:

تقصیر شب نیست، سرنوشت تاریک ماست:

این بیت یادآور «خطای بنیادی اسناد» است: وقتی شکست خود را به عوامل بیرونی (شب، تقدیر) نسبت می‌دهیم، اما موفقیت دیگران را به تلاششان. جالب است بدانید در روانشناسی، این سوگیری شناختی باعث می‌شود حس کنترل را از دست بدهیم. آیا واقعاً شب بی‌تقصیر است، یا ما از پذیرش سهم خود در تاریکی می‌ترسیم؟

راهکار:

این جمله انگار سرنوشت را مقصر می‌داند، اما روانشناسی می‌گوید حس کنترل بر زندگیمان (حتی در تاریکی) به سلامت روان کمک می‌کند. شاید بتوانی بنویسی که در همین تاریکی چه تصمیم کوچکی می‌توانی بگیری تا مسیر را عوض کنی؟