دوقطبی عشق و نفرت در یک رابطه وابسته:
این دقیقاً همان مکانیزم «ایدهآلسازی و بیارزشسازی» در اختلال شخصیت مرزی است: یک لحظه معشوق را ناجی میبینی، لحظهای بعد دشمن. جالب اینجاست که هر دو قطب از یک ترس ریشه میگیرند: ترک شدن. مغز در این حالت دوپامین و کورتیزول را همزمان ترشح میکند؛ یعنی اعتیاد و استرس با هم. سوال: آیا تا به حال شده بدون این نوسان، یک رابطه را تجربه کنی؟
راهکار:
این متن تضاد درون فردی را نشان میدهد: از یک سو نیاز مطلق به حضور طرف مقابل، از سوی دیگر میل به نابودی او. این الگو در روابط ناسالم وابستهمحور رایج است. پیشنهاد میکنم به جای تمرکز بر «بودن یا نبودن» دیگری، روی «چیستی خودت بدون او» تأمل کنی. شاید پاسخ در بازتعریف هویت مستقل باشد.