نور خدا درون ما

مسجد و کعبه بهانه است؛ نور خدا در دل شکسته‌ی دیگران است:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند طرد اجتماعی و شکست عاطفی همان مسیرهای درد فیزیکی را در قشر سینگولیت قدامی مغز فعال می‌کنند. به زبان ساده، شکستن قلب دیگری دقیقاً معادل یک ضربه‌ی فیزیکی دردناک است. اگر حضور خدا را نور درونی بدانیم، شکستن دل یعنی خاموش کردن چراغی در این شبکه‌ی عصبی الهی. حالا بگویید: چرا همچنان پی نور در سنگ و گِل هستیم؟

راهکار:

امروز به‌جای تمرکز بر مناسک ظاهری، با کسی که دلش را شکسته‌اید تماس بگیرید و ترمیمش کنید. عبادت واقعی را در واکنش عصبیِ مغزِ آرام‌شده‌تان جستجو کنید.