گریه بر رویاهای از دست رفته:
آیا میدانستی مغز انسان در مرحلهٔ REM خواب، هر شب حدود ۵ تا ۶ رویا میبیند، اما ۹۵٪ آنها را تا ۵ دقیقه پس از بیداری فراموش میکند؟ رویاها همان لحظهای که میخواهیم بهشان دست بزنیم، مثل حباب میترکند. اینجا هم «تمارویاها» پیش از نوازش «پزمردند» – انگار سیستم ذخیرهٔ حافظهٔ ما برای رویاها طراحی نشده، فقط برای تجربهٔ زیبای ناپایدارشان. حالا سؤال این است: آیا گریه برای چیزی که هرگز واقعی نبوده، گریهٔ واقعیتری نیست؟
راهکار:
این متن انگار از مرگ رویاها در لحظهٔ لمس شدن میگوید. شاید بتوانی با یک جملهٔ کوتاه از جنس «اما رویاهای مرده هم در خاطرهمان زندهاند» دوباره به آن نگاه کنی.