روی زخم باز کسی نمک نپاش؛ این یعنی احترام به درد:
مغز وقتی طرد میشی، همون نواحی درد فیزیکی (قطب خلفی قشر کمربندی و اینسولا) فعال میشن؛ یعنی زخم عاطفی برای سیستم عصبی یک سوختگی واقعیه. حالا اگه کسی که از اون زخم خبر داره بهش نمک بپاشه، نه فقط دلخوری، بلکه فعال شدن دوبارهٔ همون گیرندههای دردِ فیزیکی رو رقم زده. پس «نمک نپاش» فقط اخلاق نیست، عصبشناسیست. سؤال: چرا همین آگاهی، جلوی خیلی از رفتارهای روزمره رو نمیگیره؟
راهکار:
این جمله در واقع یک مرزگذاری هوشمندانهست: «نه» گفتن به آدمها نیست، «نه» گفتن به بیملاحظهگیه. زخمی که دیده نمیشه، احترام میخواد، نه ترحم. میتونی این متن رو با یک مثال روزمره ادامه بدی، مثلاً کسی که از شکست عشقی دوستش خبر داره و هنوز جلویش از رابطهها حرف میزنه.