نیمه شب سکوت

شعر عرفانی «من فکر جاری در پس جهان» | نور در نیمه‌شب سکوت:

۹۵٪ جهان از ماده‌ای ساخته شده که ما نمی‌بینیم و به آن «ماده تاریک» می‌گوییم؛ نه گوشت است، نه خون، نه استخوان، اما انحنای فضا-زمان را خم می‌کند. درست مثل «فکر جاری در پس جهان» در این شعر: نامرئی، اما اثرش بر همه‌چیز واقعی است. پس اگر من یک فکر باشم، وقتی از ذهن تو بیرون می‌روم، کجا ساکن می‌شوم؟

راهکار:

گسترش ایده: همین «من فکرِ جاری‌ام» را به یک گفتگوی کوتاه با جهان تبدیل کن؛ مثلاً «اگر فکرها در نیمه‌شب نور می‌شدند، کدام فکر، مسیرِ تو را روشن می‌کرد؟» این سوال را در یک استوری یا متن کوتاه بگذار تا دیگران هم با آن بازی کنند.