حرف های نصف نیمه؛ بهانه رفتن و راه برگشت:
پدیده زیگارنیک در روانشناسی نشان میدهد که ذهن انسان کارهای نیمهتمام را بهتر از کارهای کامل به خاطر میسپارد. حرفهای نصفنیمه رها شده دقیقاً به همین دلیل در خاطرهها زنده میمانند و فکر را مشغول میکنند. این یک ترفند ناخودآگاه برای فرار از پایان و جاودانگی در ذهن دیگری است. آیا نیمهکاره رها کردن حرفها استراتژی ناخودآگاه برای ماندگاری در ذهن است؟
راهکار:
حرفهای نصفه، تلهای برای نگه داشتن طرف مقابل در ابهام و کنترل ذهنی است. این جملهها مثل سرنخهای ناقص در یک داستان جنایی، ذهن را مجبور به بازگشت میکنند. شاید به همین دلیل است که رفتن و برگشتن هردو با حرفهای نصفه گره خوردهاند. در واقع، ما با نیمهرها کردن کلمات، برای خود «راهی برای برگشت» باز میگذاریم و دیگری را در برزخی از تردید نگه میداریم.