نیمه پنهان انسانها مثل ماه: رازهایی که نمیبینیم:
تا ۱۹۵۹ هیچ انسانی سمت دور ماه را ندیده بود؛ نه به خاطر تاریکی، بلکه به خاطر قفل جزر و مدی. این سمت پر از دهانههای برخوردی و بدون لکههای تیره است. تشبیهات به روانشناسی میخورد: بخشهای نادیدهٔ ما لزوماً تاریک نیستند، فقط کشف نشدهاند. کدام لایه از وجودتان منتظر یک کاوشگر است؟
راهکار:
این استعاره رو میشه به مفهوم «نادیدههای ارزشمند» گسترش داد: شاید اون چیزی که در درون پنهان میکنیم، نه یک راز تاریک، بلکه استعدادی هست که هنوز دیده نشده. چطور میتونیم به مرور اون بخشها رو بدون ترس از قضاوت به دیگران نشان بدیم؟