نیمهٔ دیگر

نیمهٔ دیگر من؛ احساس کامل بودن در عشق:

افلاطون در «ضیافت» می‌گوید انسان‌ها در اصل دوپیکره بودند و زئوس آن‌ها را دو نیم کرد. پس هرکس به دنبال نیمهٔ گمشده‌اش می‌گردد. اما پژوهش‌های مدرن نشان می‌دهد که عشق سالم، نه از کامل شدن، بلکه از رشد هم‌زمان دو فرد مستقل شکل می‌گیرد. آیا این افسانه هنوز در روابط امروز جاری است؟

راهکار:

این حس «نیمهٔ دیگر» ریشه در افسانهٔ افلاطونی دارد، اما رابطه‌های پایدار نه از تکمیل نقص، که از هم‌افزایی دو فرد کامل شکل می‌گیرد. شاید بهتر باشد به جای جستجوی نیمهٔ گمشده، به «هم‌سفر» فکر کنیم؛ کسی که در کنارش رشد می‌کنی، نه کسی که ناقصت را پر کند.