از میان افعی‌ها گذشتم، پروانه‌ام کشت:
آیا می‌دانستید در روانشناسی به این پدیده «اثر آخرین قطره» می‌گویند؟ مغز ما برای بقا خطرهای آشکار را اولویت‌بندی می‌کند، اما تهدیدهای کوچک و تکراری را نادیده می‌گیرد تا جایی که یک محرک بی‌خطر (مثل پروانه) سیستم عصبی را اشباع کرده و واکنش مرگبار ایجاد می‌کند. این همان مکانیسمی است که در «مرگ بر اثر هزار برش کاغذ» هم دیده می‌شود. سوال برای شما: آیا تا به حال چیزی شبیه این را در زندگی‌تان تجربه کرده‌اید؟
راهکار:
این متن رو میشه به‌عنوان استعاره‌ای از «آخرین نی که کمر شتر رو میشکند» دید: گاهی بزرگ‌ترین خطرها رو پشت سر می‌ذاریم، اما یک اتفاق به‌ظاهر بی‌اهمیت ما رو از پا درمیاره. شاید برای کسی که حس مشابهی داره، نوشتن ادامه‌اش به‌صورت یک داستان کوتاه یا شعر کمک‌کننده باشه.